Nasze programy

Ksążiki

Nowa Podstawa Programowa Wychowania Przedszkolnego

Nowy obowiązujący w aspekcie prawnym dokument Ministerstwa Edukacji Narodowej określający wymagania państwa otyczące celów, treści i wymagań edukacyjnych. Praca wychowawczo dydaktyczna w Tęczowym Przedszkolu planowana jest zgodnie z Nową Podstawą Programową Wychowania Przedszkolnego (Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. - Dziennik Ustaw z dnia 24 lutego 2017 r.). Realizujemy również Programy zgodne z nową podstawą programową:

  • Program edukacji przedszkolnej wspomagający rozwój aktywności dzieci "Nasze przedszkole" – autorzy: Wiesława Żaba-Żabińska, dr Małgorzata Kwaśniewska. Wyd. MAC Edukacja 2017r.
  • "Wiem jak żyć bezpiecznie" - program profilaktyczny dla dzieci w wieku przedszkolnym Maryla Rudek
  • "Program wychowawczy" Urszula Maziarz, Mirosława Wardal

Nauczyciele Tęczowego Przedszkola samodzielnie podejmują decyzję w sprawie kolejności realizacji treści nauczania, proporcji czasu przeznaczonego na zapoznanie wychowanków z treściami, poszerzenia treści wskazanych w podstawie programowej.

Nauczyciele mają swobodę stosowania takich metod nauczania, jakie uważają za najwłaściwsze spośród uznanych przez współczesne nauki pedagogiczne. Podjęcie decyzji podpowiada wybrany przez nauczyciela program wychowania przedszkolnego.

Nasze metody pracy:

  • Metoda czynnościowego nauczania matematyki Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej, doskonale wykorzystuje możliwości i prawidłowości rozwojowe małego dziecka. Pozwala dziecku działać doświadczać, rozwiązywać problemy, wyciągać wnioski, przewidywać, cieszyć się z każdego działania. Uczy logicznego myślenia i rozwija wyobraźnię.
  • Metoda Batii Strauss - opiera się na: wykorzystaniu elementów ruchu, tańca, gestów, śpiewu, gry na prostych instrumentach perkusyjnych, stwarzaniu dzieciom możliwości zabawy z muzyką, przez co staje się lubiana i chętnie słuchana, aktywnym słuchaniu łatwo przyswajalnej muzyki poważnej, obcowaniu z nią i czerpaniu z niej tego co najlepsze: piękno, wrażliwość, pomysłowość, muzykalność, uruchamianiu wyobraźni oraz przełamywaniu oporów związanych z publicznym występem,
  • Metoda KLANZY - pedagogika zabawy- Metoda oparta na wielokierunkowej aktywności dziecięcej , łączy w sobie w szczególności ruch, muzykę, taniec, działania plastyczne, działania poznawcze. Do ciekawych zabaw należą zabawy z " animacyjną chustą", które doskonale wpływają na integrację grupy, wyzwalają pozytywne emocje.
  • Metoda gimnastyki twórczej C. Orffa i R Labana - pracując ta metodą wykorzystuje się różne formy ruchu, w tym również pantomimę, opowieść muzyczno- ruchową. Metoda pozwala na wykorzystanie ekspresji dziecka i jego inwencji. Umożliwia podejmowanie decyzji. Łączy w sobie dwa światy muzyki i ruchu.
  • Metoda Kniesów - Metoda gimnastyki rozwijająca koordynację słuchowo- wzrokowo-ruchową. Doskonale rozwija poczucie rytmu i sprawność fizyczną. Jest to rodzaj gimnastyki utanecznionej, polegającej na poszukiwaniu coraz to nowych form ruchu sprzężonego z rytmem, muzyka z zastosowaniem przyborów. Zajęcia polegają na naśladowaniu ruchów prowadzącego. Dzieci odwzorowują ruchy nauczycielki, a także wprowadzają własne kreatywne ćwiczenia
  • Metoda ruchu rozwijającego Sherborne - Udział w ćwiczeniach metodą W. Sherborne ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i związku z tym możliwości ruchowych. Dziecko zaczyna mieć zaufanie do siebie, zyskuje też poczucie bezpieczeństwa. Podczas ćwiczeń ruchowych dziecko może poznać przestrzeń, w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna. Czuje się ono w niej bezpiecznie, staje się aktywne, przejawia większą inicjatywę, może być twórcze. Dzielenie przestrzeni z drugą osobą nie musi być zagrażające, może stać się źródłem współprzeżywania. Nawiązania bliskiego kontaktu, opartego na zaufaniu i współpracy, daje możliwość poczucia wspólnoty i przeżycia szczęścia.
  • Metody aktywizujące - pracując metodami aktywizującymi podstawowym zabiegiem, jaki wykonuje każdy nauczyciel, jest uświadomienie dziecku celu jego działań wraz z umotywowaniem potrzeby jego osiągnięcia Dennisona - Metoda, której twórcą jest Paul Dennison, zwana jest "Gimnastką Mózgu" lub inaczej Kinezjologią Edukacyjną (kines - od sł. ruch; logos - nauka), Jest to metoda ukierunkowana na ćwiczenie obu półkul mózgowych, oparta przede wszystkim na ruchach naprzemiennych .Metoda ukierunkowana na usprawnianie procesu uczenia się, na stymulowanie rozwoju intelektualnego dziecka, aktywizowanie systemu nerwowego i uwalnianie od blokad, które pojawiają się podczas stresu. Od innych metod wspomagających proces uczenia wyróżnia się tym, że jest oparta w głównej mierze na ruchu.
  • Muzykoterapia - jedna z metod oddziaływania diagnostycznego, rehabilitacyjnego, terapeutycznego i profilaktycznego, poprzez wieloaspektowy wpływ muzyki na stan psychofizyczny i rozwój człowieka.
  • Relaksacja - pomaga w zachowaniu wewnętrznej równowagi, umiejętnie wykorzystuje wszelkie chwile spokoju i odprężenia. Umiejętnie prowadzony relaks to świadome działania na pograniczu ćwiczeń fizycznych i umysłowych, pozwalające na pełne poznanie własnego ciała i jego możliwości oraz uświadomienie sobie znaczenia swojej woli. Dzięki własnej aktywności dziecko w wieku od 2 do 5 lat stopniowo poznaje fizyczne możliwości swojego ciała, uczy się panowania nad nim oraz umiejętności opisania go. Zgodnie z wymaganiami otoczenia - zarówno w domu, jak i w przedszkolu - korzysta ze swych umiejętności. Władzę, jaką posiada nad samym sobą, pozwalającą wykonywać i kontrolować własne czyny i gesty uświadomienia sobie krok po kroku. Dzięki temu lepiej panuje nad swoimi popędami, potrafi zahamować nierozważne ruchy, co ułatwia wysłuchanie innych osób, pomaga w koncentracji uwagi i skupieniu się na wykonywanych czynnościach.

Główne cele wychowania przedszkolnego realizowane są we wszystkich obszarach działalności edukacyjnej naszego przedszkolnego

  • wspomaganie dzieci w rozwijaniu uzdolnień oraz kształtowanie czynności intelektualnych potrzebnych im w codziennych sytuacjach i w dalszej edukacji,
  • wychowywanie dzieci tak, żeby lepiej orientowały się w tym , co dobre i co złe, potrafiły zgodnie bawić się i uczyć, kulturalnie zwracać się do innych w domu, w przedszkolu, na ulicy,
  • kształtowanie u dzieci odporności emocjonalnej koniecznej do racjonalnego radzenia sobie w nowych i trudnych sytuacjach, w tym także do łagodniejszego znoszenia stresów i porażek,
  • rozwijanie umiejętności społecznych dzieci, które są niezbędne w poprawnych relacjach z dziećmi i dorosłymi,
  • troska o zdrowie dzieci, ich rozwój fizyczny oraz sprawność ruchową, aby chciały i mogły uczestniczyć w zabawach i grach sportowych,
  • budowanie dziecięcej wiedzy o świecie społecznym, przyrodniczym i technicznym, a także rozwijanie umiejętności wypowiadania się poprzez muzykę, małe formy teatralne oraz sztuki plastyczne,
  • kształtowanie u dzieci poczucia przynależności społecznej: do rodziny, grupy rówieśniczej i wspólnoty narodowej,
  • zapewnienie dzieciom lepszych szans edukacyjnych poprzez wspieranie ich ciekawości, aktywności i samodzielności, a także kształtowanie tych wiadomości i umiejętności, które są ważne w szkolnym kształceniu.

Zadania nauczycieli we współpracy z rodzicami

  • Systematycznie informują rodziców o zadaniach wychowawczych i kształcących realizowanych w przedszkolu.
  • Zapoznają rodziców z podstawą programową i włączają ich do kształtowania u dziecka tych wiadomości i umiejętności, które są tam zalecane
  • Informują rodziców o sukcesach i kłopotach ich dzieci, a także włączają ich do wspierania osiągnięć rozwojowych dzieci i łagodzenia trudności, na jakie natrafiają
  • Zachęcają rodziców do współdecydowania w sprawach przedszkola, np. wspólnie organizują wydarzenia, w których biorą udział dzieci

Zadania nauczycieli w obliczu celów nowej podstawy programowej wychowania przedszkolnego

  • Nauczyciele z pozycji nauczającej zajmują pozycje wspierające, wspomagające rozwój
  • Nauczyciele przemodelowują własną pozycję w procesie kształcenia dzieci w wieku przedszkolnym; z organizatorów procesu wychowawczo - dydaktycznego stają się moderatorami przestrzeni edukacyjnej
  • Nauczyciele wspierają dzieci w rozwoju samodzielności w szerokim rozumieniu tego pojęcia ( samodzielności społecznej, komunikacyjnej, myślenia, własnego rozwoju, oceniania działania własnego i innych, samodzielności ruchowej i funkcjonalnej w najbliższym otoczeniu, etc.)
  • Nauczyciele w znaczący sposób wspierają rozwój emocjonalny dzieci poprzez budowanie poczucia wartości osobistej wychowanków, nazywanie uczuć towarzyszących danym sytuacjom i umiejętności radzenia sobie z uczuciami negatywnymi, uczenie dzieci mówienia o uczuciach w celu rozwiązywania konfliktów i współodczuwania innych ludzi w najbliższym otoczeniu
  • Nauczyciele w większym zakresie niż dotychczas stosują indywidualizację wspierania rozwoju dzieci opartą o rzetelną diagnozę we wszystkich sferach rozwojowych i indywidualne programy stymulująco - korekcyjno - terapeutyczne
  • Nauczyciele poprze własny wzorzec i działania wychowawcze kształtują postawy otwartości na innych, tolerancji, współpracy, odpowiedzialności poprzez samodzielność wyborów, szacunku dla siebie i innych, itp.
  • Nauczyciele wykorzystują sztukę nie tylko dla celów rozwijania wrażliwości estetycznej, ale staje się ona narzędziem d rozwoju ruchowego, umysłowego, kulturowego, emocjonalnego, higieny układu nerwowego i do aktu tworzenia poprzez samodzielne działania
  • Nauczyciele tworzą dzieciom warunki do samodzielnych obserwacji, doświadczania, odkrywania zależności w świecie przyrody i techniki, samodzielnego formułowania wniosków i poszukiwania odpowiedzi na rodzące się pytania
  • Nauczyciele dbają o zapewnienie dzieciom dostępu do źródeł informacji w celu samodzielnego ich wyboru
  • Nauczyciele zapewniają dzieciom możliwość autoprezentacji w szerokim rozumieniu tego pojęcia
  • Nauczyciel dbają o rozwój fizyczny dzieci nie tylko w celu nabywania sprawności ruchowej, ale również w celu rozwoju umysłowego oraz kształtowania świadomości zdrowotnej
  • Nowa podstawa programowa w swoich celach i zadaniach zaprasza nauczycieli do zmian w organizacji przestrzeni wychowawczej - dydaktycznej, a także do zmiany metod pracy pedagogicznej.

Diagnozowanie rozwoju dzieci zadaniem nauczyciela

  • Diagnozowanie potrzeb rozwojowych dzieci wieku przedszkolnego jest obowiązkiem nauczyciela w każdej grupie wiekowej.
  • Celem diagnozy jest: określenie mocnych i słabych stron w rozwoju dziecka oraz opracowanie zindywidualizowanych programów stymulujących, terapeutycznych stosownie do potencjału rozwojowego dziecka, harmonizowanie sfer rozwojowych
  • Diagnoza Dzieci 5/6 - letnich ma na celu zgromadzone informacje o poziomie rozwoju dzieci aby pomóc;- rodzicom w poznaniu stanu gotowości swojego dziecka do podjęcia nauki w szkole podstawowej, aby mogli je w osiąganiu tej gotowości, odpowiednio do potrzeb wspomagać a nauczycielowi przedszkola przy opracowaniu indywidualnego programu wspomagania i korygowania rozwoju dziecka, który będzie realizowany w roku poprzedzającym rozpoczęcie nauki w szkole podstawowej;

Zasady formułowania diagnozy

  • Prowadzone obserwacje odnoszą się do poszczególnych sfer rozwojowych dziecka , wnioski i spostrzeżenia formułowane są dla każdej ze sfer indywidualnie, natomiast diagnoza ujmowana jest całościowo.
  • Diagnoza pedagogiczna uwzględnia: ogólną wiedzę o dziecku ( na podstawie rozmów z rodzicami, dzieckiem, bieżących obserwacji )
  • Wyniki z arkusza obserwacyjnego
  • Informacje od specjalistów, pod opieką których pozostaje wychowanek

Monitorowanie


Nauczyciel monitoruje u wychowanka:
wiedzę i umiejętności, postawy, uzdolnienia, zachowania, wzajemne relacje, stosowanie zwrotów grzecznościowych (kultura słowa i zachowania), umiejętność nawiązywania kontaktów, opanowanie emocji

Nauczyciel monitoruje u siebie:
realizację zadań dydaktycznych i wychowawczych, stopień opanowania wiadomości i umiejętności, postępy w realizacji celów, umiejętność korzystania z różnych źródeł informacji, stopień realizacji planów pracy, zgodność doskonalenia zawodowego z potrzebami przedszkola,

Dyrektor monitoruje u nauczyciela:
prowadzenie dokumentacji, sposoby i efekty nauczania, realizację programów wychowania przedszkolnego, pracę nauczyciela, realizację zadań dydaktyczno-wychowawczych, postępowanie nauczyciela wobec wychowanka, sposób prowadzenia zajęć, wykorzystanie różnorodnych metod nauczania, realizację treści podstawy programowej, realizację zadań z planu pracy przedszkola, osiągnięcia nauczyciela, wywiązywanie się z obowiązków służbowych, efektywne wykorzystanie czasu pracy na zajęciach, przygotowanie nauczyciela do zajęć, kontrolę przez nauczyciela osiągnięć dzieci, organizację imprez, relacje międzyludzkie, wystrój sal, motywowanie dzieci, atmosfera na zajęciach, pracę z dzieckiem zdolnym i z problemami.

Rodzice monitorują u dziecka:
rozwój dziecka, postępy, osiągnięcia, trudności, opanowanie określonych umiejętności, zachowania w określonych sytuacjach, samopoczucie, spędzanie czasu wolnego, towarzystwo dziecka; samopoczucie w przedszkolu, stan emocjonalny dziecka, czas spędzony przed telewizorem - oglądane programy, czas spędzony przed komputerem.

Spotkania adaptacyjne dla dzieci pierwszy raz przyjętych do przedszkola

Ponieważ początkowo wszystko w przedszkolu jest dla trzylatka nowe i obce należy mu ułatwić wejście w nowe środowisko. Dziecko pozostawione w nowym miejscu bez bliskich odczuwa lęk i niepewność. Wciąż delikatny jeszcze układ nerwowy i niestabilne poczucie bezpieczeństwa, powodują niedopuszczenie przez dziecko zmian i nowych sytuacji. Właśnie z myślą o tym zostały wprowadzone w naszym przedszkolu spotkania adaptacyjne. Składa się on z następujących zadań:

  • Nawiązanie współpracy przez przedszkole z rodziną w celu włączenia jej w przygotowanie dziecka do roli przedszkolaka.

    • Zadanie to jest realizowane po zakończeniu rekrutacji dzieci do przedszkola. Do dzieci przyjętych rozsyłamy "zielony list", zawiadamiający o przyjęciu wraz z zaproszeniem do udziału w spotkaniach adaptacyjnych.
      Pierwsze spotkanie odbywa się na terenie przedszkola i jest prowadzone przez panią dyrektor i nauczycielki pracujące w oddziale dzieci trzyletnich. Przedmiotem tego spotkania są sprawy organizacyjne, poznanie nauczycielek, zaprezentowanie pomieszczeń przedszkolnych , oraz omówienie podstawowych aspektów rozwoju dziecka wstępującego do przedszkola.
      Drugie spotkanie odbywa się zazwyczaj w maju w sali zajęć dzieci trzyletnich i jest to warsztat prowadzony przez psychologa, oraz nauczycielki pt. "Moje dziecko przedszkolakiem". Celem tego warsztatu jest przygotowanie rodziców do udzielenia pomocy dziecku, oraz uświadomienie z czym ich dziecko może mieć problemy w przedszkolu.
      Ustalamy sposoby wdrażania dziecka do samoobsługi, określamy jakie czynności może wykonywać samodzielnie, oraz określamy zachowanie rodziców w tym czasie, by nie zniechęcić dziecka do wysiłku. Sposoby rozbudzania zainteresowania i pozytywnych nastawień dziecka do przyszłego środowiska wychowawczego, rodzice wypracowują samodzielnie w grupach.
      Następnie zapraszamy rodziców do ustalonych w "zielonym liście" spotkań z dziećmi na terenie przedszkola. Spotkania odbywają się przez cały czerwiec. Warsztat kończy się zawarciem kontraktu z rodzicami, ustalającego zasady zachowań rodziców podczas trwania całego programu adaptacyjnego. Zasady dotyczą spotkań z dziećmi w sali, oraz dowolnego pobytu na terenie ogrodu przedszkolnego.
    • Program specjalnych zajęć i spotkań organizowanych przez nauczycielki dla rodziców i dzieci na terenie przedszkola.
    • Pierwsze spotkanie:
      • powitanie przez nauczycielki dzieci i rodziców,
      • przypięcie każdemu dziecku wizytówki,
      • zaproszenie do koła, przedstawienie się, zaproszenie dzieci do wspólnej zabawy z rodzicami,
      • swobodna zabawa dzieci w sali,
      • rozmowy z rodzicami, prezentacja sprzętów wspólnej użyteczności, pokazanie łazienki grupowej,
      • poczęstunek napojem i ciasteczkami, pożegnanie i zaproszenie na następne spotkanie.
    • Drugie spotkanie:
      • powitanie, zaproszenie do zabawy,
      • zabawy w kącikach zainteresowań w sali,
      • zabawa zespołowa dzieci z rodzicami, nauczycielkami i psychologiem pracującym w naszym przedszkolu,
      • rysowanie wspólnie z rodzicami ( obrysowywanie przez rodzica dłoni, stopy dziecka),
      • zwiedzanie szatni, wybór znaczka, szafki ubraniowej, zmiana obuwia na kapcie, powrót do sali,
      • poczęstunek, pożegnanie i zaproszenie na następne spotkanie.
    • Trzecie spotkanie:
      • powitanie, zaproszenie do zabawy,
      • zabawy w kącikach zainteresowań w sali,
      • zabawa zespołowa dzieci i rodziców pod kierunkiem nauczycielki i psychologa,
      • malowanie razem z rodzicami pod kierunkiem nauczyciela,
      • poczęstunek, pożegnanie i zaproszenie na następne spotkanie.
    • Czwarte spotkanie:
      • powitanie, zaproszenie do zabawy według zainteresowań dziecka,
      • zabawa zespołowa dzieci i rodziców pod kierunkiem nauczycielki i psychologa,
      • ewaluacja programu - ankieta dla rodziców,
      • poczęstunek, pożegnanie.

Kolejne spotkania odbywają się już według życzenia i możliwości czasowych rodziców w ogrodzie przedszkolnym. Na początku września rodzice są również obecni w sali przy dziecku, jeśli istnieje taka potrzeba, aż do momentu całkowitej adaptacji dziecka do przedszkola.
Fotografie z przebiegu realizacji umieszczamy w sali grupy trzylatków. Tablica ze zdjęciami jest sukcesywnie uzupełniana o zdjęcia ilustrujące nowe osiągnięcia dziecka w grupie przedszkolnej. Tak udzielana pomoc w przystosowaniu się do nowego miejsca służy najmłodszym dzieciom.
Adaptacja w Tęczowym Przedszkolu jest bardzo łagodna.

Profilaktyka logopedyczna

Prawdą oczywistą jest, że lepiej wcześniej zapobiegać niż później leczyć. Programy profilaktyczne obejmują wiele dziedzin naszego życia, nie tylko zdrowie czy bezpieczeństwo, lecz również powstawanie wad wymowy i dysleksji. Już u trzylatków można zauważyć niepożądane formy artykulacji spowodowane dysfunkcją języka tj. seplenienie międzyzębowe, boczne lub policzkowe, które przez kolejne lata mogą ulec jedynie utrwaleniu.

W chwili gdy dziecko już pięcioletnie trafi pod opiekę logopedy, usunięcie powstałej wady będzie wymagać dużego nakładu pracy i wysiłku nie tylko ze strony specjalisty, lecz głównie ze strony dziecka i jego rodziców.
Kolejnym i niezwykle ważnym powodem podjęcia wczesnej i szybkiej interwencji logopedycznej są dzieci z opóźnionym rozwojem mowy, których do przedszkoli trafia coraz więcej. Są to dzieci z ryzyka dysleksji rozwojowej i im wcześniej zostaną podjęte działania profilaktyczne, tym łatwiej i szybciej dziecko pokona trudności.

Stąd też powstał pomysł wprowadzenia w Tęczowym Przedszkolu Profilaktyki logopedycznej w młodszych grupach wiekowych. Program ten realizujemy wspólnie z logopedą już kolejny rok.

W realizacji programu wykorzystujemy elementy m.in. glottodydaktyki, Metody Dobrego Startu, muzykoterapii, logorytmiki i Metody P. Dennisona.

Ćwiczenia obejmują:

  • Zabawy usprawniające mięśnie języka.
  • Zabawy doskonalące mięsień okrężny ust, wargi i żuchwę.
  • Ćwiczenia pierścienia okołogardłowego.
  • Doskonalenie umiejętności wysłuchiwania i różnicowania dźwięków mowy czyli tzw. fonemów.
  • Zabawy wyostrzające słuch fizyczny.
  • Kształtowanie nawyku prawidłowego oddychania przez nos z wykorzystaniem mięśni przepony.
  • Zabawy fonacyjne i ortofoniczne.
  • Ćwiczenia mające na celu kształtowanie umiejętności kontrolowania układu języka i ust w lusterku i bez niego, czyli tzw. kinestezji artykulacyjnej.
  • Ćwiczenia artykulacyjne ze zwróceniem uwagi na prawidłowy układ warg i języka przy wypowiadaniu poszczególnych głosek.
  • Proste zabawy manualne, do których często wykorzystywane są "Paluszkowe wierszyki" Szumanówny (w mózgu, ośrodki odpowiedzialne za drobne ruchy rąk i za ruchy artykulatorów ułożone są w bezpośredniej bliskości, a stymulowanie działania jednego z nich pobudza do pracy drugi).
  • Pląsy i zabawy ze śpiewem, które doskonalą koordynację ruchową i pamięć słuchową, dostarczają wiele radości.
  • Ćwiczenia i zabawy pozwalające na utrwalenie schematu i strojności ciała, gdzie serce jest punktem odniesienia do określenia lewej strony.
  • Zabawy służące doskonaleniu procesów syntezy i analizy słuchowej.
  • Ćwiczenia służące uświadamianiu dzieciom możliwości ( lub jej braku), przy przedłużaniu niektórych dźwięków mowy - oswajanie z terminami : samogłoska, spółgłoska.
  • Zabawy relaksacyjne.

Formy pracy wykorzystywane w czasie zajęć pozwalają dzieciom na swobodną i bezstresową działalność. I tak, w trakcie ćwiczeń usprawniających mięśnie artykulatorów, wykonywane są jednocześnie ruch całego ciała. Takie połączenie małej (język, wargi, żuchwa) i dużej motoryki (ręce, nogi, tułów), nie tylko odwraca uwagę dziecka od trudności i uatrakcyjnia ćwiczenie, ale przede wszystkim uczy koordynacji ruchowej i precyzji wykonania ruchu.

Ćwiczenia prowadzone są systematycznie i zawierają różnorodne formy aktywności. Bazą wielu spotkań są wiersze J. Tuwima, J. Brzechwy, J.L. Kerna, H. Bechlerowej, D. Wawiłow, oraz piosenki dla dzieci.

Ważnym elementem tego programu są warsztaty dla rodziców, prowadzone przez logopedę, w trakcie których przechodzą oni krótkie szkolenie z zakresu ćwiczeń usprawniających aparat artykulacyjny, oraz zapoznają się z problematyką rozwoju mowy dziecka.

Profilaktyka logopedyczna to nie tylko forma zapobiegania utrwalaniu się wad wymowy, lecz również przeciwdziałanie dysleksji rozwojowej. Nasz program obejmując obok ćwiczeń logopedycznych zabawy doskonalące słuch fonematyczny, analizę i syntezę słuchową, pamięć słuchową i ruchową, koordynację ruchową, wzrokowo-ruchową i koncentrację, w znacznym stopniu przyspieszają dojrzewanie poszczególnych analizatorów, których dysharmonijny rozwój jest jedną z przyczyn dysleksji.


godło

Przedszkole Nr 21
ul. Marszałkowska 27/35/A
00 - 639 Warszawa
tel. 22 825 17 85

Czynne 07.00 - 20.00